close
تبلیغات در اینترنت
تحقیق در مورد جنایات صدام

گیل فان | دنیای فیلم و سریال

http://www.gilfun.ir/

تحقیق در مورد جنایات صدام

جنایات صدام ,صدام که بود ,مستندات جنایات صدام حسین ,صدام چند نفر را کشت,کشتار دسته جمعی صدام ,صدام در ایران و خارج

تحقیق در مورد جنایات صدام

جنایات صدام ,صدام که بود ,مستندات جنایات صدام حسین ,صدام چند نفر را کشت,کشتار دسته جمعی صدام ,صدام در ایران و خارج

-->
تحقیق در مورد جنایات صدام
خلاصه داستان :

تحقیق در مورد جنایات صدام

 

مقدمه
در فاصله سال های ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ انواع و اقسام کارشکنی ها و ترورها از سوی ایادی داخلی و خارجی استکبار به وقوع پیوست. از محاصره سیاسی و اقتصادی گرفته تا شکست آمریکا در صحرای طبس. همین برنامه های برانداز ناموفق سبب شد تا دشمنان انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۹ به فکر راه حل نظامی بیافتند. راه حلی که پیش از پیش به نظر تاثیرگذار می آمد. انتخاب عراق به‏ عنوان آغازگر جنگ ، انتخابى بسیار حساب شده بود. این کشور متحد شوروى و بلوک شرق شناخته مى‏ شد و درگیر شدن عراق با ایران به ‏طور طبیعى شوروى و کمونیستها را در حمایت از صدام در کنار امریکا و اروپا قرار مى‏ داد و تنش هاى احتمالى را منتفى مى‏ ساخت. عراق دومین کشور از لحاظ نیرو و تجهیزات نظامى در منطقه، و کشورى ‏نفت خیز بود و در صورت لزوم مى‏ توانست تا مدتها با ثروت ملى خود و کمک دولتهاى مرتجع عربى بدون تحمیل هزینه ‏اى مستقیم بر امریکا و بدون نیاز به حضور سربازان امریکایى و اروپایى جنگ علیه ایران را اداره کند، هرچند که در پیش‏ بینی هاى اولیه امریکا و صدام جنگ درازمدت مطرح نبود و قرار بر این بود که در روزهاى اولیه هجوم عراق، تکلیف ایران و انقلاب یکسره شود.

 

روحیه قدرت‏طلبى صدام و خصومت هاى مرزىِ گذشتۀ دو کشور‏ نیز شرایطى ایده ‏آل براى امریکا پدید مى‏ آورد تا به صدام براى ‏تجاوز و اشغال نظامى ایران چراغ سبز داده و فرمان عملیات‏ صادر کند. اگر در‏ سالهاى نبرد، دنیا دلایل و اسناد ارائه‏ شده از‏ سوى ایران را بر اثبات این مدعا که امریکا همسو با اروپا و شوروى عامل اصلى جنگ بوده ‏اند، نمى ‏پذیرفت، بعدها در جریان جنگ نفت که امریکا رو در روى صدام قرار گرفت، اعترافات و اسناد منتشرشده پرده‏ ها را بالا زد و حقایق کتمان‏ شده را آشکار ساخت. (+)
جنگ تحمیلی عراق علیه ایران از زوایای مختلفی قابل بررسی است. اول آنکه این جنگ تنها جنگی بود که حتی یک وجب از خاک ایران از دست نرفت. برخلاف سده های گذشته قبل از انقلاب که در هر جنگی که میان ایران و هر متجاوز دیگری صورت می گرفت بخشی از خاک ایران به همراه سرمایه های ملی به تاراج می رفت           .
دوم آنکه با تجاوز عراق به ايران و اشغال مناطق مرزي ايران از سوي نيروهاي رژيم بعث، حقوق بشر به شديدترين وجه ممكن نقض گرديد زيرا نيروهاي عراقي از ارتكاب هيچ جنايت جنگي فروگذار نكردند. عراق در تجاوز خود به ايران موضوع دفاع از خود را مطرح مي‌كرد و مدعي بود كه ايران تلاش دارد تماميت ارضي اين كشور را زير سؤال ببرد. حتي اگر استدلال عراق واقعيت داشت، اين كشور مي‌بايست به استناد قرارداد الجزاير اختلافات خود را در طول سه ماه با يك كشور دوست در ميان گذاشته تا نسبت به حل و فصل آن اقدام شود. اما تجاوز عراق مشخصاً نشان مي‌دهد كه اين كشور از مفاد قرارداد الجزاير تخطي كرده است        .
صدام حسين در توجيه تصميم خود به لغو يك‌جانبه قرارداد الجزاير در ۱۷سپتامبر سال ۱۹۸۰خطاب به مجلس عراق گفت: چون رهبران ايران به طور عمدي با دخالت در امور داخلي عراق از قرارداد الجزاير تخطي كرده‌اند و با پس‌دادن اراضي عراق مخالفت ورزيده‌اند، من در اينجا اعلام مي‌كنم كه قرارداد سال ۱۹۷۵ به طور يك‌جانبه لغو شده و شط‌العرب به حاكميت عراق بازگردانده خواهد شد.        
 چراغ سبز شوراي امنيت به عراق و سكوت ۲۲ماهه شورا بعد از قطعنامه ۴۷۹، عراق را تشجيع كرد تا تمام اصول و قواعد بشردوستانه را بي‌هيچ واهمه‌اي زير پا گذارد.(+) 
از همان ابتدای شروع تهاجم عراق حمایت غیرانسانی و ضد حقوق بشری نهاد های بین المللی از عراق به انقلاب اسلامی ثابت کرد که این جنگی همه جانبه است که ایران در یک طرف و تمامی قدرت های بزرگ دنیا در سویی دیگر قرار دارند.   
برای نمونه این اقدامات ضدحقوق بشری می توان به پاره کردن قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر توسط رییس جمهور رژیم بعثی عراق در مقابل دوربین های خبری به نشانه عدم پایبندی عراق به آن اشاره کرد. در اين حال سخنگوي رژيم عراق نيز در واكنش به جنگ با ايران، براي پايان دادن به جنگ ۳ شرط زير را عنوان كرد:          

ـ احترام ايران به حاكميت عراق در محدوده خاك ايران             
ـ شناسايي حقوق قانوني عراق بر شط‌العرب  
ـ بازپس‌دادن ۳ جزيره تنب كوچك، تنب بزرگ و ابوموسي      

بروز و شعله‌ور شدن آتش جنگ، به هيچ‌وجه پسنديده و مطلوب نيست و خسارات جبران‌ناپذيري در پي‌ دارد. تلاش و كوشش استادان حقوق بين‌الملل و سياستمداران نوع دوست در وهله اول معطوف برجلوگيري از آغاز جنگ است ولي نبايد از واقعيات غافل شد و بسا اين تلاش‌ها به سرانجام نرسد         .
در اين خصوص اين اساتيد با تدوين و وضع قوانين سعي كردند كه از دامنه و ميزان خسارات احتمالي جنگ بكاهند كه اين خود مبناي اصلي تدوين مقررات و قوانين مربوط به حقوق جنگ شد. در اين راستا در نيمه دوم قرن نوزدهم، حمايت از افراد غيرنظامي در برابر خطرات ناشي از مخاصمات مسلحانه به عنوان يك قاعده عرفي پذيرفته شد. بر اين اساس قاعده ياد شده يكي از اصول مقررات بين‌المللي شد.     
بنابراين موادي چند از قرارداد دوم لاهه ۱۸۹۹ و قرارداد چهارم ۱۹۰۷ درخصوص مقررات جنگ‌هاي زميني، به حمايت از غيرنظاميان و ممنوعيت حمله به اهداف غيرنظامي اختصاص يافت. همچنين در ماده ۲۵ از قرارداد چهارم ۱۹۰۷چنين مقرر شد:       
بمباران يا حمله به شهرها، روستاها، مناطق مسكوني و ساختمان‌هاي بي‌دفاع ممنوع است.
پروتكل‌هاي الحاقي به كنوانسيون‌هاي ژنو (۱۹۴۹)‌ نيز كه پس از ۳ سال مذاكره در سال ۱۹۷۷ به تصويب رسيد، درخصوص حمايت از قربانيان جنگ‌هاي بين‌المللي و حمايت از غيرنظاميان، گام مهمي برداشته شد. از جمله ماده ۴۸ پروتكل اول از كنوانسيون‌هاي ياد شده مقرر مي‌دارد:     
به منظور حمايت از افراد و اهداف غيرنظامي، طرفين يك مخاصمه بايد در همه موارد بين افراد نظامي از غيرنظامي و اهداف نظامي از غيرنظامي تمايز قائل شده، بر اين اساس عمليات نظامي خود را صرفا عليه اهداف نظامي متمركز سازند.همچنين ماده ۵۱ پروتكل اول از كنوانسيون‌هاي ژنو (۱۹۴۹)‌ در ۸ بند بر حمايت كلي از غيرنظاميان و ضرورت رعايت حقوق آنها تاكيد مي‌كند. (+)  
از دیگر موارد نقض آشکار حقوق بشر می توان به استفاده صدام از سلاح های شیمیایی اشاره کرد.  
جنایات شیمیایی صدام در جنگ هشت ساله
استفاده صدام از سلاح‌هاي شيميايي تنها به جبهه‌هاي جنگ محدود نشد بلكه غيرنظاميان نيز قرباني اين نوع سلاح مرگبار شدند. عراق از گازهاي كشنده عليه مردم عادي سردشت استفاده كرد. مردم بومي اين منطقه كه براي حفاظت در مقابل تسليحات شيميايي آموزش نديده بودند، به پناهگاه‌ها پناه بردند. حال آنكه عراق در اين منطقه از گاز خردل استفاده كرد كه به دليل سنگيني گاز در پايين فضا مي‌ماند و بسياري از افراد غيرنظامي در اثر استشمام اين گاز به شهادت رسيدند.       
به طور كلي هر وقت نيروهاي ايران، عمليات نظامي انجام مي‌دادند و قصد پيشروي در خاك عراق را داشتند، عراق از انواع سلاح‌هاي شيميايي عليه آنها استفاده مي‌كرد.
در حالي كه گزارش‌هاي بنياد جانبازان از وجود ۴۰۰ هزار جانباز بازمانده از جنگ ۸ ساله خبر مي‌دهد، نزديك به ۱۲۰ هزار نفر از اين تعداد شيميايي هستند كه طي ۴۰۰ بار حمله شيميايي عراق عليه مناطق نظامي و غيرنظامي كشور مصدوم شده‌اند. تعداد ۷ هزار غيرنظامي طي ۳۰ بار حمله شيميايي عراق در فاصله تيرماه ۱۳۶۶ تا مرداد ۱۳۶۷در مناطق بانه، سردشت، مريوان و روستاهاي اطراف مصدوم شده‌اند. بيشتري تعداد جانبازان بر اثر گاز خردل مصدوم شده‌اند.         

براساس نتايج تحقيقات پژوهشكده مهندسي و علوم پزشكي جانبازان، ۱۱ هزار و ۳۴۸ نفر دچار ضايعات پوستي، ۱۵ هزار و ۵۶۲ نفر دچار ضايعات چشمي و ۱۷ هزار و ۷۵۰ نفر دچار ضايعات ريوي شده‌اند كه هر گروه در تقسيم‌بندي خفيف، متوسط و شديد رده‌بندي شده‌اند و بر اين مبنا ۳۷ هزار و ۳۰۰ نفر با ضايعات درجه خفيف، ۷ هزار و ۲۶۴ نفر با ضايعات درجه متوسط و ۱۰۹۶ نفر با ضايعات درجه شديد پوستي، چشمي و ريوي شناسايي شده‌اند. از جمعيت كل جانبازان شيميايي، ۳۰ هزار نفر در مواجهه با عامل شيميايي اعصاب صدمه ديده‌اند. (+)         

مناطق عملیاتی شمال غرب (والفجر ۲)، روستاهای مجاور و حاج عمران، مریوان، بانه و روستاهای مجاور، پیرانشهر، نودشه، سردشت، منطقه عملیاتی طلائیه، جزایر مجنون از جمله مناطقی بودند که تحت حمله شیمیایی قرار گرفتند.(+)        

از همه این موارد تلخ تر برخورد مشمئزکننده مجامع بین المللی و مدعیان حقوق بشر در خصوص دفاع از حقوق طبیعی مردم ایران در طول جنگ ۸ ساله بود. جنگی که سال های بعد توانست مجامع بین المللی را در مقصر بودن صدام متقاعد کند. واقعيت تلخ و تكان‌دهنده اين است زماني كه رژيم جنايتكار صدام از زمين، هوا و دريا به جمهوري اسلامي ايران تجاوز و روستاهاي محروم جنوب و غرب را با خاك يكسان کرد و به زنان و كودكان بي‌دفاع ما رحم نكرد، صداي كشورها و حتي مجامع بين‌المللي به دفاع از حقوق بشر برنخواست و حتي با سكوت معنادار خود، دشمن متجاوز را به قتل و غارت بيشتر تشويق مي‌كردند و رژيم سفاك بعثي بدون توجه به معاهدات بين‌المللي درباره حقوق انسان‌ها در زمان جنگ بي‌رحمي و تجاوز را در حق ملت مظلوم ما به اوج رساند.     


حمایت غرب از جنایات شیمیایی صدام          
سازمان ملل متحد طی گزارشی به کمک های کشورهای غربی به برنامه های تسلیحاتی عراق اشاره می کند و می نویسد: «عراق تسلیحات خود را از ۱۵۰ شرکت آلمانی، آمریکایی و انگلیسی تهیه کرده است. بر اساس گزارش ها، دولت عراق از سال ۱۹۷۵ توسط ۸۰ کمپانی آلمانی، ۲۴ شرکت آمریکایی و حدود ۱۲ شرکت انگلیسی و چند شرکت سوئیسی، ژاپنی، ایتالیایی، فرانسوی، سوئدی، برزیلی و آرژانتینی تجهیزات دریافت کرده است. آلمان بیشترین کمک را به برنامه اتمی با ۲۷ شرکت و آمریکا با ۲۴ شرکت انجام داده اند

همچنین این شبکه فاش می کند: «یک شرکت خصوصی آمریکا در دهه ۸۰ با گرفتن مجوز از طرف وزارت بازرگانی آمریکا نمونه هایی از مواد بیولوژیکی و میکروبی را به عراق صادر کرده اند که این مواد از نوع ضعیف شده نبوده و قادر به تولید مثل بوده اند. در میان آنها میکروب سیاه زخم، طاعون و همچنین یک باکتری سمی به نام «ستریدیوم باتولینی» به چشم می خورد.»(+)         

آمریکا نه تنها به طور پنهان جزو حامیان اصلی عراق در استفاده از سلاح های شیمیایی و میکروبی در جنگ علیه ایران بود، بلکه از تصویب قطعنامه های سازمان ملل بر علیه عراق در استفاده از این نوع سلاح ها، جلوگیری کرده و حتی در مواقعی این حمایت را آشکارا بیان می کرد، چنانکه «ریچارد مورفی» معاون اسبق وزیر امور خارجه آمریکا اعلام می کند: «تا زمانی که عراق از سلاح های شیمیایی در دفاع از خاک خود و در مقیاس محدود استفاده می کند توسلش به این سلاح «قابل درک» است. از سوی دیگر حتی شورای امنیت تحت فشار آمریکا درخواست ایران را برای استقرار هیئتی دائمی در تهران جهت بررسی و گزارش موارد کاربرد سلاح های شیمیایی رد کرد.     

طبق اسناد سیا که اخیرا از طبقه بندی خارج شده و مصاحبه هایی با مقامات اطلاعاتی سابق نظیر فرانکونا، آمریکا مدرک قاطع از آغاز حملات شیمیایی عراق در سال ۱۹۸۳ در اختیار داشت. در آن زمان ایران علنا گفت که علیه نیروهایش حملات شیمیایی غیر قانونی صورت گرفته است و پرونده ای را برای ارایه به سازمان ملل آماده کرد.  

فارین پالسی افزود که آمریکا سه دهه قبل برخلاف امروز به توسل گسترده صدام به تسلیحات شیمیایی علیه دشمنان و نیز ملت خودش واکنشی نشان نداد و دولت ریگان تصمیم گرفت که بهتر است این حملات در صورتی که به تغییری مهم در جنگ منجر شود، ادامه یابد و حتی اگر این موضوع فاش می شد سیا اطمینان می داد که خشم و محکومیت بین المللی را ساکت کند. بنا بر این اسناد سیا گفته بود که ایران ممکن نیست دلیلی محکمه پسند برای به کارگیری تسلیحات شیمیایی پیدا کند و این در حالی بود که سیا چنین مدرکی را در اختیار داشت.(+)          

در رأس کشورهای اروپایی حامی جنایات جنگی صدام کشور آلمان قرار دارد، چندان که در توسعه و تجهیز عراق به سلاح های شیمیایی مقام نخست را داراست. ساخت مجتمع سامره عراق به عنوان «بزرگ ترین کارخانه سلاح شیمیایی جهان» در کارنامه تسلیحاتی این کشور به چشم می خورد. شرکت آلمانی «کارل کولمب» در مجتمع سامره ۶ خط تولید سلاح شیمیایی به نام احمد، محمد، عیسی، عانی، مدای و قاضی را ایجاد کرد که اولین آنها در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۲ ه.ش) و آخرین آن در سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵ ه.ش) تکمیل شد.          
ز گاز خردل و اسید پروسیک تا گازهای عصبی سارین و تابون در این کارخانه تولید می شد و در خمپاره، راکت و گلوله های توپ جاسازی می شدند.یک شرکت بلژیکی نیز به نام «سیکس کو» نیز طی چهار سال ۱۷ پایگاه هوایی و چند مقر نظامی در عراق ایجاد کرد. پروژه های «عکاشات» و «القائم» که از بزرگ ترین کارخانه های آزمایشی و تولید فسفات در جهان بود توسط «سایبترا» کنسرسیوم بلژیکی بنا شد.(+)

جالب اینجاست که امروز غربی ها و در رأس آن امریکا، جنایت شیمیایی تروریست های سوریه را به بشار اسد نسبت داده و با ریختن اشک دلسوزی و با ادعاهای بشردوستانه قصد حمله نظامی به سوریه را در سر می پرورانند.           

کشورهایی که خود پیشتاز و تولیدکننده و نگه دارنده اصلی اینگونه تسلیحات شیمیایی هستند. خوب است که با هم به تاریخ جنایات شیمیایی غربی ها نگاهی بیاندازیم  .


نگاهی به تاریخ جنایات شیمیایی غرب در جهان          
اولین بار در سال ۱۷۶۳ ميلادي آمريکايي‌ها سلاح شيميايي را عليه سرخپوستان که صاحبان اصلي سرزمين آمريکا بودند، به کار گرفتند.

در جنگ جهاني اول (سال ۱۹۱۵ ميلادي) سلاح شيميايي از سوي نيروهاي آلماني به کار گرفته شد و سپس ديگر کشورها استفاده از آن را در برنامه‌هاي جنگي خود گنجاندند. آلمانی ها در ۲۲ آوریل ۱۹۱۵ در منطقه یپرس در مرز بلژیک، با بکارگیری ۱۶۸ هزار تن گاز کلر حدود ۵۰۰۰ نفر از سربازان انگلیسی و فرانسوی را کشتند. این روز به نوعی روز تولد جنگ شیمیایی نام گرفت.     

باز هم آلمانی پیشتاز بودند و برای اولین بار در سال ۱۹۱۷ گاز خردل را به کار گرفتند. در طول جنگ جهانی اول مجموعا ۱۲۴۲۰۰ تن مواد شیمیایی مورد استفاده قرار گرفت که در اثر آن حداقل ۹۰.۰۰۰ نفر کشته و نزدیک ۱.۰۰۰.۰۰۰ نفر هم مجروح شدند. البته منهای اثرات طولانی مدتی که این مواد شیمیایی بر بدن انسان ها و نسل های آینده گذاشته است.           

پس از جنگ جهاني دوم، انگليسي‌ها درسال ۱۹۵۱ ميلادي از ماده «فتيوتوکسين» در مالايا عليه استقلال‌طلبان اين سرزمين استفاده کردند. آمريکا در جنگ ويتنام، کامبوج و لائوس، مواد شيميايي و ميکروبي را به کار برد.   

آمریکایی‌ها نیز در جنگ ویتنام هزاران تُن عامل نارنجی را بر روی جنگل‌های منطقه ریختند تا مخفی‌گاه ویت کنگ‌ها ر به بیابان تبدیل کنند. بخش عمده این ماده را نیز آلمان‌ها در اختیار آمریکایی‌ها قرار دادند. تحت تاثیر این ماده مهلک دی‌اکسین‌دار هنوز پس از ده ها سال سال، در ویتنام بچه‌های معلول به دنیا میایند. در سال ۱۹۷۹، ارتش شوروي (سابق)، در اشغال افغانستان از اين گونه سلاح‌ها استفاده کرد. رژيم نژادپرست آفريقاي جنوبي در ۸ مارس ۱۹۸۳ ميلادي از يک نوع ماده سمي عليه نيروهاي سواپو در ناميبيا بهره گرفت.(+)

پرونده سنگین جنایات شیمیایی غرب و امریکا به حدی سنگین است که کسی ادعاهای دروغین آنها را در حمایت از زنان و کودکان سوریه نخواهد پذیرفت.

27 سال گذشت از حماسه 4 آذر اندیمشک. گویی همین دیروز بود که بیش از 50 هواپیمای بعثی بیش از 100 دقیقه در آسمان شهر جولان داده و مردمان بی‌گناه را به خاک و خون کشیدند.

حمله‌ای کم نظیر در طول جنگ‌های تاریخ بشری. خانه‌ها ویران شده،در شهرجوی خون به راه افتاد مادران داغدار و کودکان یتیم شدند. در گوشه گوشه جهان هرکه شنید متحیر شد از این جنایت بشری. صدام دنیا را حیرت زده کرد از این وقاحت.

فردای آن روز اما نوبت اندیمشکی‌ها شد تا دنیا را بهت‌زده کنند البته نه با سلاح جنگی که با سلاح غیرت، ایثار و فداکاری که در شعارهایشان متجلی شد در آیین تشییع عزیزان. آنجایی که فریاد زدند جنگ جنگ تا پیروزی. پیر جماران که جز این انتظار نداشت از مردمان دیار اندیمشک، ستود غیرت و پایداری‌شان را.

مردمان اندیمشک اوج وفاداری خود به انقلاب را به اثبات رساندند. از آن روز 27 سال گذشت.

مدت زمان کمی نیست، هست؟ از آن پس تاکنون همه ماندند که این فرهنگ مقاومت این درس ایثار را چگونه و چه نهادی باید ثبت کند. چگونه باید به نسل‌های بعدی انتقال دهیم؟ آیا کسی آن همه ایثار و رشادت را پاس می‌دارد؟

در این میان مردم شهر اما نه انتظاری داشته و نه مطالبه‌ای برای پاسداشت و گرامیداشت خون عزیزانشان برای این همه ایثار. ما مانده‌ایم و وجدانی خواب آلود.

در حسرت این می‌سوزیم که در 4 آذر یکی از این سال‌ها شاید کسی برخیزد و کاری کند ماندگارشاید. به گونه‌ای شایسته و در خور این حماسه را جاودانه کند. موزه‌ای افتتاح و فیلمی ساخته شود. کنگره‌ای عظیم و جشنواره‌ای شایسته در حوزه‌های ادبی و هنری،‌ فرهنگی برگزار شود.

در دنیا بویژه در غرب اسطوره‌سازی می‌کنند برای وحدت بیشتر تا از این رهگذر فرهنگ خود را غنی سازند.  افسانه جومونگ که تا مدت‌ها شب‌ها میهمان خانه‌های ایرانی بود در تاریخ ثبت شده کشورش یک خط بیشتر نیست.

در امریکا سازمان سیا بخش اعظمی از بودجه‌اش را صرف ساخت فیلم‌های فاخر هنری در راستای اسطوره‌سازی می‌کند که نجات سرباز رایان از آن جمله است.

در همین راستا روسیه یکی از بزرگترین موزه‌های جنگ را در پاسداشت سربازانش احداث کرده است. دریغ اما، در شهر ما آنان که دست‌شان می‌رسد سرگرم بازی‌های بی‌مزه و تکراری سیاسی‌اند، چنان درگیر مسائل و کشمکش‌های پیش پا افتاده‌اند که از نگارش آن هم حوصله‌مان سر می‌رود. با این همه اما بیایید در سال یک روز هم که شده فارغ از همه اختلافات به دور از مرام و گرایشی که داریم در صفوفی به هم پیوسته سرود وحدت بخوانیم در رثای حماسه آفرینان 4 آذر اندیمشک.

نگاهی به 4 بمباران آذر 1365 اندیمشک

عباس اسلامی پور: يكي از بزرگترين حملات هوايي كه در طي سال ها جنگ عراق علیه ایران روي داد بمباران شهرستان انديمشك در 4 آذر 1365 بود در اين روز نقاط مسكوني ، نظامي و صنعتي شهرستان در چند نوبت مورد تهاجم هوايي نيروهاي عراقي قرار گرفتند . آنچه كه اين حمله هوايي را از ديگر حملات متمايز مي كند عبارت است از :

1- تعداد هواپيماهايي كه شهرستان را مورد تهاجم قرار دادند که بنابر منابع آگاه 54 فروند هواپيما در اين مأموريت حضور داشتند .

2- مدت زماني كه شهرستان اندیمشک مورد تهاجم قرار گرفت که در این روز اندیمشک در طي یک ساعت و چهل و پنج دقیقه زير هجوم حملات هوايي نيروهاي عراقي قرار داشت .

3- نقاط گسترده مورد تهاجم نیروهای عراقی که بسیاری از مناطق حساس شهرستان در اين روز مورد حمله ی هوایي قرار گرفتند .

از جمله مناطقی که در این روز مورد حمله هوایی نیروهای عراقی قرار گرفتند ايستگاه راه آهن انديمشك ، ميدان راه آهن و مناطق مسكوني ، بازار روز كالا و تره بار ، پادگان دوكوهه ، دبيرستان شريعتي ، سد و نيروگاه دز ، رادار موشكي سددز ، پادگان سفينه النجاه ، ايستگاه بالارود ، اداره پست و مخابرات ، بیمارستان شهید بهشتی و ... بودند .

از عبور تانک از روی سر غواصان تا تیرباران با دستان بسته

 

پیکرهای پاک 270 شهید دوران دفاع‌مقدس دوشنبه 28 اردیبهشت به کشورمان بازگشتند. اما نکته مهم در این میان،رونمایی از یکی دیگر از جنایت‌های رژیم بعث عراق در جنگ تحمیلی بود.به گفته سردار باقرزاده رئیس جست‌وجوی مفقودین ستادکل نیروهای مسلح،در بین این شهیدان،پیکرهای پاک 175 غواص شهید هم وجود دارد.این غواصان در حالی به شهادت رسیده‌اند که دستا‌نشان با دستبند بسته شده است و این نشان می‌دهد که نیروهای عراقی آنها را پس از بستن دستانشان تیرباران کرده‌اند.

به گزارش سرویس فرهنگ حماسه خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)،این خبر طی چند روز گذشته در جامعه به ویژه در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازتاب‌های زیادی داشته است. البته این اولین بار نیست چنین جنایتی را شاهد هستیم زیرا پیش از این هم ابعاد دیگری از جنایات جنگی رژیم صدام معدوم در مورد اسرای ایرانی در جنگ تحمیلی افشا شده بود.

به عنوان مثال، عبدالرشید عبدالباطن بازپرس و بازرس ویژه گارد ریاست جمهوری عراق که چند سال پیش توسط دولت عراق دستگیر شده است در بازجویی‌های خود تأیید می‌کند که از شکنجه اسرای ایرانی در جبهه‌ها برای مقامات عراقی فیلم و عکس تهیه می‌شد.برای اعتراف‌گیری از اسرای ایرانی، از تجربیات شکنجه علیه کردها و شیعیان عراق سود می‌جستیم.

از ابتکارات روس‌ها و کشورهای بلوک شرق نیز در این راه کمک می‌گرفتیم و با خرید وسایل شکنجه پیشرفته از شرق و مرکز اروپا، آن را علیه ایرانی‌ها به‌کار می‌بردیم.

او در خصوص شکنجه در زیربرف در اردوگاه‌های واقع در شمال عراق می‌گوید: اسرای ایرانی را به‌ روشی که روس‌ها به ما آموخته بودند برهنه می‌کردیم و آنها را برروی یک ناقوس بزرگ مجبور به نشستن می‌کردیم.

وی همچنین تایید کرده است:بسیاری از اسرای ایرانی که با شکنجه‌های قرون وسطایی در اردوگاه‌های شمال عراق در کردستان این کشور به شهادت رسیدند در قبرستان‌های پراکنده در بیابان‌ها و تپه‌های این استان با لباس‌های کردی دفن شده‌اند.

به گفته عبدالباطن، مقامات دولت مرکزی(زمان جنگ تحمیلی) در بغداد از دیدن فیلم‌های شکنجه اسرا لذت می‌بردند حتی این فیلم‌ها به دفتر صدام و عدی نیز ارسال می‌شد.

وی اضافه می‌کند:روش‌های شکنجه اسرای تازه که در خطوط مقدم به اسارت درمی‌آمدند از اواسط جنگ به ‌دلیل حملات گسترده ایرانی‌ها شدید‌تر شده بود. ما اجازه کشتن نیز داشتیم و کسی نمی‌توانست ما را بازخواست کند به‌ویژه این اقدامات در جریان حمله به شرق بصره (کربلای 5) و تصرف فاو (والفجر 8) اعمال شد. در مواردی حتی خود من اقدام به قطع دست و پای اسرای ایرانی کردم که این اتفاق در شرق بصره افتاد.از این‌ وضعیت فیلم تهیه شد اما نسخه‌ای نزد دفتر بازرسی گارد ریاست جمهوری نماند و مستقیما به‌دست عدنان خیرالله، وزیر دفاع و پسردایی صدام داده شد.

عبدالباطن در ادامه می‌گوید:در عملیات والفجر8 که ایرانی‌ها فاو را با یک عملیات غافلگیر‌کننده از دست ارتش صدام خارج کردند گروه‌هایی،مأمور تحقیق و بازجویی از اسرای ایرانی این عملیات شدند.آنها در خلال باجویی‌ها اصلا صحبت نمی‌کردند،من چون به زبان فارسی مسلط بودم می‌دانستم در خلوت باهم چه می‌گویند.آنها اهل همکاری نبودند و شیوه‌های رزم خود را افشا نمی‌کردند،بنابراین

دستور دادیم گروهی از غواصان اسیر ایرانی این عملیات را در حالی‌که دست‌هایشان با سیم‌های ویژه مخابرات بسته شده بود در کنار یکدیگر به موازات هم بخوابانند.آنگاه تانک را از روی سر آنها عبور دادیم و سرهایشان زیر «شنی» تانک قطع شد اما بقیه‌شان باز هم صحبت نکردند و این اقدام باز هم ناکام ماند.

وی در خصوص انفجار اسرای ایرانی نیز می‌گوید:در این زمینه اطلاع خاصی ندارم،

ایرانی‌ها را برای مرگ تدریجی شکنجه می‌کردیم.

انفجار‌ها بیشتر مخصوص کردها و برخی از شیعیان بود. تا آنجا که اطلاع دارم برخی از کردها را در مرکز و شمال عراق با این شیوه کشتیم. از این فجایع نیز فیلم تهیه شده است. در کشتار شیعیان جنوب عراق نیز از این روش کمتر استفاده شد و با تیر خلاص قتل‌ عام‌ها صورت پذیرفت.

وی سوزاندن دست و سایر اعضای بدن اسرای ایرانی را با سیگار در اردوگاه‌ها بسیار طبیعی ذکر می‌کند و تایید می‌کند که گروهی از اسرای فنی ایرانی را برای بیگاری به خارج از اردوگاه‌ها نیز منتقل می‌کردند.

عبدالباطن در خصوص همکاری ارتش و استخبارات عراق با تشکیلات گروه تروریستی منافقین در شکنجه اسرای ایرانی نیز می‌گوید:آنها بارها در این زمینه با ما همکاری داشتند و یادم می‌آید چند اسیر ایرانی نیز زیردست آنها به قتل رسیدند.در برخی از این شکنجه‌ها، خشونت منافقین بسیار بیشتر از ما بود به‌طوری که من برخی از آنها را «اس‌اس» یا «گشتاپو» صدا می‌زدم.

عبدالرشید عبدالباطن افسر عالی‌رتبه گارد ریاست‌جمهوری عراق در اواخر دهه 40 از سوی استخبارات عراق به همراه گروهی از افسران و ماموران امنیتی این کشور برای طی دوره زبان و ادبیات فارسی به ایران اعزام می‌شوند. در دانشگاه تهران در اواسط دهه 50 فارغ‌التحصیل می‌شود و سپس در حوزه ترجمه و بررسی اخبار ایران در مدارج بالای ارتش بعثی عراق به کار گرفته می‌شود.با آغاز تجاوز صدام معدوم به جمهوری اسلامی ایران، وی در سمت بازجو و بازپرس اسرای ایرانی در گارد ریاست‌جمهوری عراق گمارده می‌شود و جنایات او از اینجا به بعد کلید می‌خورد. او حتی در خلال بازجویی‌هایش مانند قصاب‌ها، جوارح اسرای ایرانی را می‌برید و با تیرخلاص اسیران ایرانی را به شهادت می‌رساند.

شواهدی در دست است که این مزدور وحشی صدام معدوم در جریان عملیات کربلای 5 ،شخصا اسیران مجروح ایرانی را در بصره و زبیر بر روی تخت درمانگاه‌های نظامی بازجویی کرده و سپس به‌دلیل عدم اعترافات مورد نظرش، این اسیران مجروح را به شهادت می‌رساند.

در برخی از مواقع، مجروحین ایرانی درحالی که غریبانه به شهادت رسیده بودند با پتوی خونین بیمارستان و درحالی‌ که سرم آنها نیز به بدنشان وصل بوده اس

ت در بیابان‌های زبیر و بصره دفن شده‌اند.

این افسر جنایتکار حتی یکی از آجودان‌های خود را نیز در اعتراض به کشتار اسیران ایرانی اعدام صحرایی کرده است. او در اعترافاتش که در اواخر سال 2007 میلادی اخذ شده است از اعمال خود اظهار ندامت نمی‌کند.

 

اخبار سینما

اخبار سینمای داخل و خارج

250 فیلم برتر

250 فیلم برتر از نگاه سایت imdb

نقد و بررسی

نقد و بررسی بهترین فیلم های جهان